Advocates

Της Μαρίλιας Τόμπρα, Brand Manager Male Grooming Greece MDO & Proud Gillette Team Member, Procter & Gamble

H παρουσίαση έγινε στο
2ο ΣΚΕΨΙΣ Οικονομικό Forum
Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΧΑΡΤΗ
Ανταγωνιστικότητα. Ανάπτυξη. Αξιοπιστία.
Εισηγήσεις Νέων Επαγγελματιών

Ο σταρ της γαλλικής διαφήμισης, ο άνθρωπος  που γνώρισε την Κάρλα Μπρούνι στον Νικολά Σαρκοζί, ο Ζακ Σεγκελά, πριν χρόνια κατάφερε να σοκάρει με τις απόψεις του  τον Φρανσουά Μιτεράν  σε μια δημόσια συζήτηση, αναγκάζοντας τον τελευταίο να του πει «μιλάτε για μένα και αισθάνομαι σαν να μιλάτε για ένα προϊόν».
«Μα προϊόν είστε, όπως προϊόντα είμαστε όλοι και όλα» απάντησε ατάραχος ο Σεγκελά.

«Δηλαδή εσείς μπορείτε να με πουλήσετε»; Ρώτησε ο Μιτεράν, για να πάρει την αποστομωτική απάντηση: «όχι κύριε Πρόεδρε, γιατί υπάρχουν  και κακά προϊόντα».
Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια, έχει εδραιωθεί η αντίληψη ότι και οι χώρες συμπεριφέρονται, με πολλούς τρόπους, σαν εμπορικά προϊόντα /brands.

Στην πραγματικότητα, θεωρείται ότι οι χώρες  εμπορεύονται τα σχετικά πλεονεκτήματά τους, την ιστορία τους, το φυσικό τους περιβάλλον, την κουλτούρα τους, τη νοοτροπία τους.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, όπου η εθνική ταυτότητα χάνει έδαφος, μια χώρα που θέλει να είναι ανταγωνιστική πρέπει να έχει ένα brand, μια σύγχρονη ταυτότητα.
Αυτή η ταυτότητα /brand θα επικοινωνεί στον κόσμο τις αξίες που χαρακτηρίζουν  τη χώρα, τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, όλα αυτά που θα την κάνουν ελκυστική και ανταγωνιστική.

Όσο πιο ξεκάθαρα και δυνατά αυτό το μήνυμα διαδίδεται, τόσο η χώρα θα κερδίζει έναντι των άλλων χωρών.

Έτσι, το nation branding στην εποχή μας αποτελεί έναν νέο και ελκυστικό τομέα του marketing.

Τι είναι όμως το branding γενικά;

Το branding, κυρίες και κύριοι, αποτελεί καθοριστική στρατηγική marketing, για την ανάπτυξη μιας αφοσιωμένης αγοράς και τη διάκριση ενός προϊόντος από άλλα, στα μάτια των καταναλωτών.

Όπως όλα τα κράτη λοιπόν, έτσι και  η Ελλάδα είναι ένα προϊόν, και θα έλεγα ένα όχι κακό προϊόν.

Είναι όμως ένα παλιό προϊόν, που σήμερα βρίσκεται σε κρίση. Κρίση ταυτότητας.

Παρότι εικόνες σαν τον Παρθενώνα, τον Ζορμπά, το συρτάκι, τη Μύκονο, εύκολα συνδέονται με την Ελλάδα, αυτό δε σημαίνει ότι σήμερα η χώρα μας έχει ένα ανταγωνιστικό brand.

Η  Ελλάδα, για να γίνει ανταγωνιστική χρειάζεται καινούργια ταυτότητα, αυτό που αποκαλείται re-branding.

Μπορούμε, λοιπόν, να δημιουργήσουμε το νέο HELLAS brand;

Όπως έλεγε και ο πρόεδρος OBAMA ….YES WE CAN. Πως όμως;

Χρησιμοποιώντας  το μοντέλο του στρατηγικού marketing.

Απαντώντας σε τρία στοιχειώδη ερωτήματα της στρατηγικής marketing:
α) πού βρισκόμαστε σήμερα και πως φτάσαμε εδώ; β) πού επιθυμούμε να πάμε;
γ) πώς θα πάμε εκεί που επιθυμούμε, πώς θα επιτευχθούν οι στόχοι μας και με την ανάπτυξη ποιών στρατηγικών;

Τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε είναι:

1.    Να αναλύσουμε την παρούσα κατάσταση, δηλαδή πού βρίσκεται η Ελλάδα τώρα, πόσο πουλάει το προϊόν HELLAS, τι κάνουν οι ανταγωνιστές της
2.    Να καθορίσουμε τις ευκαιρίες που έχει η χώρα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, στις δεδομένες συνθήκες της αγοράς.
3.    Να καθορίσουμε τους “πελάτες” που θέλουμε να έχει η Ελλάδα, και στους οποίους θα απευθυνθούμε.  Προσδιορίζοντας τους επιθυμητούς «πελάτες», μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τις ανάγκες και επιθυμίες τους.         Ποιοι θέλουμε να είναι “πελάτες” μας; ξένες επιχειρήσεις, ξένα κεφάλαια, υψηλού επιπέδου τουρίστες, σύνεδροι, φοιτητές από όλο τον κόσμο;
4.    Να αναπτύξουμε στρατηγικές με τις οποίες πιστεύουμε ότι θα πετύχουμε να αποκτήσουμε τους επιθυμητούς πελάτες, και να τους κάνουμε αφοσιωμένους πελάτες.

Σας καλώ λοιπόν να σκεφτείτε με τι κριτήρια επιλέγετε εσείς τα καταναλωτικά προϊόντα, ή τις υπηρεσίες που «αγοράζετε /χρησιμοποιείτε», και να δώσετε μια απάντηση στην ερώτηση:

Γιατί κάποιος πελάτης να προτιμήσει το προϊόν HELLAS και όχι κάποιο άλλο προϊόν /κράτος;

Πρέπει να δώσουμε, λοιπόν, έναν καλό λόγο στους “πελάτες” για να μας προτιμήσουν και να επικοινωνήσουμε αυτόν τον λόγο αποτελεσματικά και αξιόπιστα.

Θα σας αναφέρω μερικά βήματα που θα μπορούσε να κάνει η Ελλάδα ώστε το προϊόν της να γίνει ελκυστικό και ανταγωνιστικό
•    Δημιουργώντας ένα ελκυστικό επιχειρηματικό κέντρο, φιλόξενο για ιδιωτικές και  ξένες επενδύσεις (αυτό που αποκαλείται ease of doing business), π χ. καταργώντας την πολυνομία, τη γραφειοκρατία και δίνοντας κίνητρα, όπως έκανε η Τουρκία
•    Εφαρμόζοντας πολιτική φιλική προς το ξένο κεφάλαιο, π χ. γιατί η Ελλάδα ή ένα νησί της να μη γίνει φορολογικός παράδεισος για το ξένο κεφάλαιο ,όπως είναι το Guernsey της Αγγλίας
•    Δημιουργώντας ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον ελκυστικό για ξένους φοιτητές, π.χ. όπως έκανε η Αγγλία
•    Ενισχύοντας τη θέση μας ως ενεργειακό πυλώνα  μεταξύ ανατολής και δύσης, πχ. αγωγός Burgas-Αλεξανδρούπολη
•    Δημιουργώντας υποδομές που θα μας καθιερώσουν διεθνή διαμετακομιστικό εμπορικό σταθμό, πύλη της Ευρώπης
•    Διευρύνοντας και εδραιώνοντας τη θέση μας στον ευρύτερο τουριστικό χάρτη

Χωρίς να είμαι υπερ-αισιόδοξη, πιστεύω πως υπάρχει ακόμη ελπίδα για τη χώρα μας, αρκεί εμείς οι Έλληνες να πιστέψουμε πως μπορούμε να την αλλάξουμε, να  δουλέψουμε όλοι μαζί σκληρά, να αλλάξουμε την εσωτερική μας κουλτούρα και βέβαια να δημιουργήσουμε την ανάλογη ομάδα δράσης, όπως έκαναν άλλες χώρες.

Ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή να δούμε με ανοιχτή καρδιά και μάτια το τι συμβαίνει γύρω μας και να τολμήσουμε την αλλαγή, σε μία διεθνή αγορά όπου  ανταγωνιστές μας είναι πολυάριθμες και πολύ επιθετικές χώρες.

Δανειζόμενη  στίχους από ένα τραγούδι του Bob Dylan, θέλω να κλείσω λέγοντας, και όχι βέβαια, τραγουδώντας…

«…it is not dark yet, but it is getting there…»

και για τούτο πρέπει να βιαστούμε, γιατί οι ανταγωνιστές μας τρέχουν γρήγορα, και μας έχουν ήδη προσπεράσει.

Του Απόστολου Μαγγηριάδη (Το άρθρο δημοσιεύεται στο Fortune 500 που κυκλοφόρησε ένθετο στην εφημερίδα ΑΞΙΑ)

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟ ΑΡΝΗΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΔΙΕΤΙΑΣ, Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΠΑΝΑΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ. ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ;

Μπορεί η Ελλάδα να αποτελέσει την «Αpple» της Μεσογείου;

Η ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ



Δυο χρόνια στο επίκεντρο της παγκόσμιας κοινής γνώμης, δεκάδες χιλιάδες άρθρα γεμάτα αρνητικά στερεοτυπικά σχόλια και εκατομμύρια απαξιωτικές αναφορές στο Διαδίκτυο και στα social media. Μια χώρα διεφθαρμένων πολιτικών, ράθυμων δημόσιων υπαλλήλων και διαλυμένων δημοσιονομικών. Η πλήρης αποδόμηση του «Zorba the Greek». Αν μιλούσαμε για εταιρεία, θα είχε ήδη πτωχεύσει.

«Όλοι σήμερα μιλάνε με θαυμασμό για την Apple και τα προϊόντα της. Πίσω όμως, στο 1997, ο κόσμος της αγοράς έλεγε “ξεχάστε την Apple, είναι χαμένη υπόθεση”. Ακόμα κι εκείνοι που τη λάτρευαν έλεγαν ότι δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα προϊόντα της, δεν ήταν συμβατή με τις εξελίξεις της εποχής» επισημαίνει ο Πίτερ Οικονομίδης, ειδικός σε θέματα branding, που κατά το παρελθόν εργάστηκε στην ομάδα που δημιούργησε την καμπάνια «Think Different» της Apple.

Σε μια παρουσίασή του πριν από έναν μήνα στη Θεσσαλονίκη, ο Πίτερ Οικονομίδης υποστήριξε ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει η «Apple» της Μεσογείου, το success story δηλαδή ενός πετυχημένου re-branding. «Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε αυτό ακριβώς το σημείο. Στο σημείο της επανεκκίνησης, της επανίδρυσης, άρα πρέπει να σκεφτούμε έξυπνα και δημιουργικά». Μπορεί να μην ακούγεται πολιτικά ορθό, όμως σαφέστατα μπορούμε να μιλήσουμε για τη δόμηση της εικόνας μιας χώρας με όρους branding. Οι πράξεις που αναδεικνύουν και προβάλλουν μια χώρα δημιουργούν προσλαμβάνουσες της εικόνας της, δημιουργούν αισθήσεις και εντυπώσεις. Με όρους σύγχρονου μάρκετινγκ, κάθε χώρα είναι ένα brand από μόνη της και, συνεπώς, πρέπει να το χειρίζεται αποτελεσματικά με όλα τα διαθέσιμα εργαλεία.

Το brand «Ελλάδα», λοιπόν, έχει δεχθεί τεράστιο πλήγμα. Και, δυστυχώς, το πλήγμα αυτό δεν αφορά μόνο την πιστοληπτική ικανότητα του δημοσίου και των επιχειρήσεων, αλλά κάθε επιχειρηματική, εξαγωγική ή επενδυτική προσπάθεια σε εθνικό επίπεδο, αφού η εικόνα μιας χώρας αφαιρεί ή προσθέτει αξία από τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες της. Αφορά τις επιλογές τουριστικών προορισμών, τις επενδυτικές ευκαιρίες, την αξία των πολιτισμικών της αγαθών, αφορά τη θέση της στον σύγχρονο κόσμο.

Τη δεκαετία του ’60 ο κόσμος ερωτεύτηκε τον Ζορμπά και μαζί και την Ελλάδα. Η εικόνα της, όπως αποτυπωνόταν στον κινηματογράφο, είχε ήλιο, θάλασσα και αθωότητα. Πολύ πριν ο Ζορμπάς μεταλλαχθεί στο στερεότυπο του ανέμελου ανθρώπου που τεμπελιάζει και κλέβει για να καλοπερνάει, η ταυτότητα της Ελλάδας περιείχε ρομαντισμό, θαυμασμό για την αρχαία Ελλάδα και έντονα νοσταλγικά στοιχεία.

Το αφήγημα αυτό κεφαλαιοποιήθηκε σημαντικά, αφού επί πολλές δεκαετίες απέδιδε τουριστικά έσοδα.

Όλα αυτά μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Το 2004 δόθηκε η τεράστια ευκαιρία στη χώρα να απευθυνθεί σε ένα παγκόσμιο ακροατήριο, με μία νέα, δομημένη αφήγηση. Σύμφωνα με τη δρ. Μαρία Φωλά, σύμβουλο Επικοινωνίας με εξειδίκευση στο Nation Branding και director της εταιρείας Advocate/ Βurson – Marsteller, η Ελλάδα κατάφερε να ισορροπήσει επάνω στο κομμάτι της κληρονομιάς του αρχαίου πολιτισμού από όπου προέρχονταν οι ρίζες των Ολυμπιακών Αγώνων και στο κομμάτι της πρωτοπορίας και των σύγχρονων επιτευγμάτων. «Άρα, η Ελλάδα δεν ήτανε πια μια χώρα που βασιζόταν μόνο στην Ιστορία της, αλλά μια χώρα που είχε προχωρήσει σε σύγχρονα επιτεύγματα και είχε να αναδείξει σύγχρονες μορφές πολιτισμού. Το μεγάλο στοίχημα ήταν να πετύχουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Το γεγονός ότι πέτυχαν, το έδειξαν οι έρευνες που έγιναν πριν και μετά, συνέβαλε στη μετακίνηση της «βελόνας» προς τα πάνω στο κομμάτι του perception για την εικόνα της χώρας».

Η Ελλάδα του 2004 είναι μια σύγχρονη χώρα, μέλος του στενού πυρήνα της Ευρωζώνης, που διοργανώνει πετυχημένους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το ίδιο καλοκαίρι κατακτά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου. Η εικόνα της φτάνει στο ζενίθ. Στην πρώτη ετήσια έρευνα CBI (Country Brand Index), που πραγματοποιείται το 2005 από τη διεθνή εταιρεία συμβουλευτικών υπηρεσιών Future Brand, η Ελλάδα βρισκόταν στην 6η θέση των ισχυρότερων χωρών-brands. Τα ισχυρά επιμέρους χαρακτηριστικά της είναι οι τέχνες και ο πολιτισμός της, η Ιστορία της, οι παραλίες, και η έννοια της οικογένειας. Την επόμενη χρονιά, το 2006, η Ελλάδα φιγουράρει στην 5η θέση της κατάταξης. Και μετά την πρόσκαιρη άνοδο, η πτώση. Η Ελλάδα αδυνατεί να αξιοποιήσει το θετικό momentum και σιωπά επικοινωνιακά, με αποτέλεσμα τα όποια οφέλη από επιτυχίες διεθνούς εμβέλειας για την εικόνα της να έχουν εξανεμιστεί. Αντίθετα, όπως σημειώνει η Μαρία Φωλά, «η εικόνα της φαίνεται πως διαμορφώνεται πλέον από γεγονότα που εξελίσσονται εν απουσία κεντρικής επικοινωνιακής και πολιτικής διαχείρισης, με αποτέλεσμα, είτε να αμαυρώνουν τη διεθνή εικόνα της χώρας (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τα γεγονότα του Δεκεμβρίου 2008 στην Αθήνα) είτε να προσφέρουν περιορισμένη θετική επικοινωνιακή κάλυψη, αλλά, καθώς δεν υπάρχει κεντρική στρατηγική διαχείριση της εικόνας της χώρας, ο αντίκτυπός τους να περιορίζεται».

Έξι χρόνια αργότερα, το 2011, η Ελλάδα έχει κατρακυλήσει στην 27η θέση της κατάταξης, χάνοντας δεκατρείς θέσεις σε δύο μόλις χρόνια. Η έρευνα της FutureBrand αξιολογεί την ποιότητα ζωής, τη φιλικότητα στην επιχειρηματικότητα, την πολιτιστική κληρονομιά, το αξιακό σύστημα της χώρας και τον τουρισμό. Όπως εξηγείται στα συμπεράσματα της έρευνας, η πτώση προφανώς οφείλεται στην οικονομική κρίση και στις παρενέργειές της, ενώ παράλληλα επισημαίνεται ότι στη διάρκεια των τελευταίων ετών η χώρα δεν καταφέρνει να αξιοποιήσει τα επικοινωνιακά πλεονεκτήματα που διαθέτει και πως κάθε χρόνο υλοποιεί διαφορετική διαφημιστική εκστρατεία, με αποτέλεσμα την έλλειψη συνέπειας και συνέχειας στο μήνυμα που εκπέμπει.

Μέσα σε αυτό το δυσμενές επικοινωνιακό περιβάλλον η χώρα καλείται να ξεπεράσει την κρίση, να απελευθερώσει δημιουργικές δυνάμεις, όμως να παραμείνει και ανταγωνιστική, ώστε να εξάγει προϊόντα και υπηρεσίες και να προσελκύει επενδύσεις.

«Η αρνητική δημοσιότητα δυσκολεύει την προσπάθειά μας να προσελκύσουμε τους επενδυτές, που είναι απαραίτητοι για να βγούμε από την κρίση» σημειώνει ο Άρις Συγγρός, πρόεδρος της Invest in Greece, της εταιρείας που υποδέχεται και διευκολύνει επενδυτικά σχέδια. «Τα μεγάλα προβλήματα όμως παραμένουν η έλλειψη ρευστότητας, η ευρωπαϊκή συστημική κρίση και οι δικές μας πραγματικές αδυναμίες, τις οποίες όμως βελτιώνουμε συνεχώς. Η Ελλάδα αποτελεί φυσική και ουσιαστική επιχειρηματική έδρα με άμεση δυνατότητα προσέγγισης των 140 εκατομμυρίων καταναλωτών της ΝΑ. Ευρώπης, ενώ, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, διευκολύνει την πρόσβαση σε αναδυόμενες περιφερειακές αγορές».

Κι αν οι επενδύσεις σχετίζονται άμεσα με τη δημιουργία  κλίματος εμπιστοσύνης στην αγορά. Στα θέματα του τουρισμού τα όρια του μηνύματος «Ήλιος και θάλασσα» έχουν φανεί εδώ και καιρό. Ήδη, νέοι προορισμοί έχουν προστεθεί στον καμβά των τουριστικών επιλογών της Μεσογείου, που προσφέρουν αντίστοιχο προϊόν σε χαμηλότερες τιμές. Δημιουργείται έτσι η ανάγκη καινούργιας έκφρασης με σύγχρονα εργαλεία, που θα αναδεικνύουν άλλες πτυχές του πολιτισμικού μας προτύπου.

Η χώρα προσπαθεί να διευρύνει την εικόνα της μέσα από την επανατοποθέτηση, σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΕΟΤ, κ. Κωνσταντίνο Ζήκο. Αναδεικνύοντας  κλάδους τουρισμού λιγότερο γνωστούς, όπως ο θαλάσσιος και ο ναυτικός, ο αθλητικός, ο συνεδριακός, ο θρησκευτικός, αλλά και ο τουρισμός για τη φύση. «Ταυτόχρονα επιχειρούμε την ανάδειξη μιας σειράς διαφοροποιημένων “μοναδικών εμπειριών” σε μια ενιαία, βιωματική λογική, με το στόχο την αποτύπωση του χαρακτήρα της συνολικής προσφοράς του κάθε τουριστικού κλάδου σε συγκεκριμένες περιοχές της Ελλάδας».

Αν κοιτάξουμε γύρω μας, θα ανακαλύψουμε πολλά πετυχημένα μοντέλα re-branding κρατών και πόλεων. Το Σίδνεϊ ξαναδουλεύει την εικόνα του, προσπαθώντας να κεφαλαιοποιήσει την αξία των Ολυμπιακών Αγώνων, ώστε η υπεραξία αυτή να παραμείνει βιώσιμη τα επόμενα χρόνια. Η Βαρκελώνη, που οργάνωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992, συνόψισε το αφήγημά της στο ότι η Ισπανία δεν είναι μια χώρα που έχει μείνει στην εποχή της δικτατορίας του Φράνκο, αλλά και ότι, αντιθέτως, έχει πράγματα να πει η ίδια ως πόλη που παράγει πολιτισμό, τέχνες, δημιουργία, σύγχρονους σχεδιαστές, αρχιτεκτονική, προβάλλει τον εαυτό της και εξελίσσεται.

Ποια είναι, λοιπόν, τα επόμενα βήματα του re-branding; Σύμφωνα με τον Ανδρέα Ανδρεάδη, πρόεδρο του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων, η ναυαρχίδα των αλλαγών είναι «η δημιουργία ενός σύγχρονου μηχανισμού με τη μορφή μιας εταιρείας που θα αναλάβει το marketing του ελληνικού τουρισμού, ξεκινώντας με το να επανακαθορίσει και να προβάλει την ταυτότητα της σύγχρονης Ελλάδας. Ήδη υπάρχει συνεννόηση με το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού για την ίδρυση αυτής της εταιρείας ως Σύμπραξη Ιδιωτικού Δημοσίου Τομέα, με συμμετοχή 70% του ΣΕΤΕ και 30% του Δημοσίου, καλύπτοντας έτσι τομείς όπου το Δημόσιο δεν μπορεί να είναι ευέλικτο και αποτελεσματικό».

«Προφανώς πρέπει να αξιοποιήσουμε τα νέα κανάλια διείσδυσης των μηνυμάτων μας που δεν αξιοποιούμε αυτή τη στιγμή» αναφέρει ο Πίτερ Οικονομίδης. «Κοιτάξτε το παράδειγμα της Ινδίας. Έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στο κομμάτι της γαστρονομικής διπλωματίας, του σχεδίου και της μόδας. Έχει καταφέρει να ορίσει τη σύγχρονη πολιτισμική διπλωματία. Η Τουρκία, επίσης, επιδιώκει τη συνέπεια και τη συνοχή σε όλες τις ενέργειές της. Οι τουρκικές αερογραμμές σχεδιάζουν νέους προορισμούς με βάση τις επενδύσεις, το εμπόριο και τον τουρισμό».

«Όταν ορίσουμε τις συγκεκριμένες αγορές και τους στόχους, και αφού αξιολογήσουμε τα ευρήματα των ερευνών μας, θα χτίσουμε επικοινωνιακά το στόρι της Ελλάδας, για να μπορέσουμε να δώσουμε καινούργια χαρακτηριστικά στο brand» επισημαίνει η Μαρία Φωλά.

Στη χώρα που ο ελληνικός τουρισμός άλλαξε δεκατέσσερις φορές logo και δεκαέξι φορές διαφημιστική καμπάνια είναι μάλλον οξύμωρο να κάνουμε λόγο για μακρόπνοο στρατηγικό σχεδιασμό. «Αυτό δεν είναι ένα project που πρέπει να αναλαμβάνει το κράτος. Εξ ορισμού μιλάμε για σχεδιασμό που πρέπει να διαρκέσει δεκαετίες. Κοιτάξτε την Ισπανία· έχει διατηρήσει το logo που σχεδίασε πριν από χρόνια ο Χουάν Μιρό στη δεκαετία του 1980 και δεν το άλλαξε ποτέ» εξηγεί ο Πίτερ Οικονομίδης. «Και ας είμαστε ειλικρινείς· καμία επικοινωνιακή καμπάνια δεν πρόκειται να λύσει τα δημοσιονομικά προβλήματα της Ελλάδας. Όμως πρέπει να αρχίσουμε ξανά να σκεφτόμαστε δημιουργικά. Να πάψουμε να πουλάμε εικόνες και να αρχίσουμε να δημιουργούμε συναισθήματα, αξίες και ιδέες που πρεσβεύουν την Ελλάδα».

I have the rare privilege to have been part of this year’s TEDxAcademy Organizing team, along with old and new friends.

I remember when Niki approached me last year, at one of the breaks of the Social Media Conference with the theme: “Who’s afraid of Social Media” to invite me.

What an honor, I thought, since TEDxAcademy 2010 “What Greece Needs Now” in my view had already become the benchmark against which all such events would be measured. I had admired Niki, her courage and determination with a core team – whom I eventually had the chance to meet and appreciate- to stand up against all odds and herself make a decisive Step Forward.

During the last few months lining up to Monday’s event at Benaki, every Wednesday evening  at Niki’s “taratsaki” (little terrace) in Melissia we experienced a valuable break from the misery around us. We did not have the opportunity to watch the evening news. We were busy and excited to publicly provide a constructive answer to last year’s question “What Greece Needs Now”.

What else than to “STEP FORWARD”.

Renowned and inspiring speakers were gradually confirming their participation, sponsors were helping despite the difficulties, media were embracing us, innovative venues like the Salon de Bricolage were hosting us.

We were stepping forward, we were getting there.

At Benaki Museum venue in Pireos st., on Monday afternoon amidst the strike and the rain and the first cold,  lively people under red umbrellas were indeed stepping –I should say dancing – forward at the museum atrium before moving up to the auditorium.

We did not hear anything about haircuts or measures and austerity, The Greek Perestroica is not Peres- Troika – a sub-committee of the Troika (Stathis Kalyvas).

Instead we heard about how we could “Flip Adversity to Advantage” (Larry Keeley), about the need for a Paradigm Shift (Paschos Mandravelis) and to Break the Stereotype (Costas Apostolidis).

Amazing speakers who under the persistent guidance of @ledaka delivered world class performances – real TED talks many of them – and shared inspiring ideas like the ones I managed to tweet live at the conference::

@marialaz : Κριση ως παρακμη και καταρευση η ως ευκαιρια επανεκκινησης? Σταθης Καλυβας #TEDxac11

Τrust+ trust again + again!  Have lost it + need 2 restore it. Elias Papaioannou #TEDxac11.Let’s step forward!. Let’s also fight bureaucracy

οι κανονες ρυθμιζουν την συμπεριφορα Σταθης Καλυβας: Δειτε το μετρο, το αεροδρομιο, τους Ελληνες στο εξωτερικο.

Δυσκολο, οχι αδυνατον να αλλαξουν τα πραγματα.Οι επιλογες μας καθοριzουν την εκβαση μεσα απο πολιτικη αλλαγη Stathis Kalyvas #TEDxac11

Να μην κοιταμε τον εαυτο μας στον καθρεφτη αλλα τι χρειαζεται ο πελατης, να κοιταμε τη μπαλα +  οχι την εξεδρα. Μαθηματα μανατζμεντ #TEDxac11

@helena_chari wondering if digital applies to us is the same as wondering if gravity applies to us in Greece #TEDxac11

Conversations are the foundations of cooperation and yes social media need strategy @helena_chari #TEDxac11

And many others that I missed tweeting ( still cannot effectively follow a speech  and tweet at the same time), but will still stay with me for as long as I can remember:

#”Don’t start a company unless it’s an obsession and something you love.”

#”Avoid paralysis by analysis”!

#”work with how things are, not with how you would want them to be”   (Adital Ela, designer and TED fellow)

And of course, optimistic as I am, I am grateful to Eve Geroulis for her Hymn to Hope.

“we’ve seen crisis before. Εντάξει η Ελλάδα έχει περάσει και πολύ πολύ χειρότερα”
“με την κρίση θα αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε την διαφορά μεταξύ των goods of life και της good life.

Want to know which is my hope? That Greek parents will finally start to teach their kids about real values, entrepreneurship and innovation and not just that they need to find a way to become rich (Elias Papaioannou
). And that they start teaching their kids to dance…

(photo)

City branding: when cities are treated as brands
The development of place branding theories in terms of positioning and promoting a city as a brand nurtures a new and exciting  book by Keith Dinnie, entitled “City Branding: Theory and Cases”, issued recently by Palgrave MacMillan.

In this new, easy-to-read and inspiring piece of work, Dinnie engages a plethora of experts into thinking how to broaden the application of branding theories when it comes to strengthening and developing the image of a city as a brand. It is really interesting to find out how many similarities exist between this rationale and the strategies of successful brand development that we aim to engage our clients into.

The way forward for cities as brands is summarized in the following points:
• Adopt a clear, distinctive, ambitious and realistic image for the city as a brand
• Base the brand positioning on the population’s values, attitudes, behaviours and characteristics

• Reflect a clear city strategy and its points of emphasis regarding skills, resources and capabilities

• Adapt the strategy to the needs of the targeted audiences
• Communicate and engage effectively internal key audiences
• Integrate efficiently across various communications vehicles, with a clear emphasis placed on digital and social media
• Be consistent over time

An equally interesting analogy between the development of cities as brands and the implementation of successful branding strategies for our clients lies in the involvement and assistance of relevant stakeholders in designing and implementing a successful strategy. Critical city branding stakeholders are identified as follows:

• Non- governmental organizations and agencies involved in the development and promotion of the touristic product
• The private sector initiatives and the use of domestic and local famous brands and the synergies that can arise
• Developing healthy relationships with international organizations and agencies so that the culture and values advocated by the city are promoted internationally
• Working together with institutions or organizations that promote investment and attract talented people
• Creating strong synergies with organizations that promote culture and education, not only in order to enhance the value of the past but also show the way towards the future

Olympic Cities Case Studies

The second part of the book contains many interesting case studies of city branding strategies, involving major world capitals like New York, Paris, Tokyo, as well as three cities that have hosted the Summer Olympics in the last 20 years or so; namely Barcelona, Sydney and Athens.
Barcelona is typically identified as one of the most successful examples of city branding, which was associated with hosting the Olympic Games. However, the analysis presented in Dinnie’s book, as well as many others, reveal the fact that the Games was only one of the major events that had been included in an overall strategy to promote the new image of the city. The main city branding strategy of Barcelona has been founded in a radical transformation of the city itself that already began in the 1980s. This transformation has been based on a new urban infrastructure, major construction projects, creating and supporting new local businesses, establishing universities and producing modern culture while promoting the city’s cultural heritage.  All these elements have emerged through the hosting of the 1992 Olympics but also through the active participation of civil society in the promotion of their city, as Barcelona residents have never stopped looking for creative and innovative ways to promote the image of their city.  Additionally, and perhaps more importantly, after the Olympics, the city of Barcelona has continued to re-invent itself. Major projects are still underway, the city’s neighborhoods benefit from new infrastructure, and tourists are continuously attracted through the organisation of thematic years such as The Gaudi Year, the Design Year, the Picasso Year, which create new platforms to mobilise the economy and to continue the renovation and promotion of the city.

Sydney is another typical example of a city that does not lie on the success of the Olympics but continues to seek its differential advantage towards other Australian cities and other major world capitals. Through a major research project launched in 2008, engaging the central and local government, external advisors, research and public opinion as well as marketing experts, the city continues to discover and develop differentiation themes which will be communicated to the world in the years to come, aside major urban developments that will continue to transform the city.

Athens, unlike the previous examples, has demonstrated a severe weakness vis-a-vis integrating the successful hosting of the 2004 Olympic Games in an overall city branding strategy. Therefore, the excellent image of the city during the 17 days of the Olympics remain a distant memory for those who experienced it. As Athens discovered, the Games is not a city branding strategy in itself but rather a major publicity opportunity. Therefore, as the city has no further positive stories to tell the world – quite the contrary, more than often the city of Athens is engaged in negative media publicity that travels the world – the opportunity of a new city branding strategy on the occasion of the Olympics has largely been missed.

του Βασίλη Καραγιάννη

(photo)

«Τη διαφήμιση τη λένε τέχνη, γιατί σχεδόν από το τίποτα δημιουργεί μια εικόνα που εξηγεί σχεδόν τα πάντα». Αυτή είναι μια καθοριστικής σημασίας ατάκα που εισάγει τη μαγεία ως κανόνα στη δημιουργία των πιο όμορφων διαφημίσεων.
Μια ιδέα μπορεί να προέρχεται από κάποιο στοιχείο του προϊόντος αλλά κυρίως είναι θέμα παράδοξης οπτικής γωνίας αυτων που το εντοπίζουν ως δημιουργικό ερέθισμα.
Η διαδικασία είναι απλή και εισαγάγει το νόμο της σχετικότητας στο φαντασιακό πεδίο. Συνήθως το marketing δίνει ένα γενικό κι ακαθόριστο brief στο Client Service των διαφημιστικών εταιρειών που περιγράφει μια εκτεταμένη περιοχή που πρέπει να στραφεί το προϊόν. Αυτή η περιοχή θυμίζει τις δορυφορικές φωτογραφίες που είναι επιχρωματισμένες με κίτρινα, πράσινα, ροζ χρώματα.
Το Client Service θα παίξει το «σπασμένο τηλέφωνο» και θα μεταφέρει μεταφράζοντας το brief στους δημιουργικούς οι οποίοι θα πρέπει να αγνοήσουν το 90% αυτών που ακούνε για να δημιουργήσουν μια αξιοπρεπή ιδέα.
Ο καλός δημιουργικός πρέπει να στηριχτεί στην έμπνευσή του, να αναλύσει το προϊόν σύμφωνα με την προσωπική του εμπειρία, να βρει το σημείο επαφής πόθου και έμπνευσης και να το συνδέσει διαισθητικά με τις τάσεις που διέπουν το πιο πρωτοποριακό κοινό που απευθύνεται το προϊόν.
Κατόπιν ακολουθεί η σύνθεση με άλλες παράλληλες ιδέες, η αρχική αισθητική προσέγγιση και το πρώτο υλικό αφού ξαναμεταφράζεται από το Client Service έρχεται προς έγκριση στον πελάτη.
Η πρόταση συνήθως δεν έχει καμία σχέση με το brief που δόθηκε αρχικά. Το χρώμα της δορυφορικής φωτογραφίας έχει ήδη πάρει μια γαλάζια απόχρωση. Αν οι υπεύθυνοι του marketing είναι έμπειροι θα επιδοκιμάσουν αυτή την αυθαιρεσία. Αφού κάνουν κάποιες δευτερεύουσες διορθώσεις θα εγκρίνουν τις προτάσεις κι αυτό εξαρτάται κυρίως από τον τρόπο παρουσίασης.
Όσο πιο κοντά στις μαγικές εικόνες του Χουντίνι είναι η παρουσίαση τόσο υπάρχουν ελπίδες για να εγκριθεί μια καλή ιδέα. Γι’ αυτό και τα λογικά επιχειρήματα εδώ δεν ευσταθούν ούτε και τα επιδιώκει κανένας.
Μετά από αυτή τη χαριτωμένη διαδικασία η συγκεκριμένη ιδέα πάει προς εκτέλεση σε άλλα πρόσωπα. Σε ένα καλό σκηνοθέτη που επιλέγει η διαφημιστική. Αυτός βάζει την προσωπική του πινελιά, αλλάζοντας ριζικά τις διαστάσεις, προσθέτοντας καινούρια πράγματα.
Το τελικό αποτέλεσμα που τώρα τείνει προς το κόκκινο της αρχικής δορυφορικής φωτογραφίας εγκρίνεται από όλους γιατί για να γυριστεί μια διαφήμιση έχουν δοθεί πολλά χρήματα και δεν προτίθεται κανείς να ξαναπληρώσει.
Άρα οι καλύτερες διαφημίσεις δημιουργούνται συνήθως από την ατμόσφαιρα μαγείας που κυριαρχεί σε μια ομαδική δουλειά. Το αιθερικό στοιχείο του προϊόντος λειτουργεί καταλυτικά και υπερβαίνει την ορθολογική – συμπαντική προσέγγιση των δεδομένων.
Αυτό θα μπορούσε να’ ναι κανόνας στη δημιουργία των πιο όμορφων διαφημίσεων κι αν δεν είναι ,εξηγεί γιατί τα τελευταία χρόνια αυτές σπανίζουν.

Της Ελεωνόρας Βουτυράκη

Σημείωση: Το κείμενο γράφτηκε στην αρχή των κινητοποιήσεων και πριν ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα.

(photo)

Υφίσταται επικοινωνία όταν αμφισβητείται…η σημασία των λέξεων;

Διαφθορά! Υποκρισία! Έγκλημα! Παρανομία (ή/και) Ανηθικότητα!

Κλέφτες! Ψεύτες! Απατεώνες! Προδότες! Αρκετά! Φτάνει πια! Αγανακτήσαμε…!

Παρότι δίνουν πάσα οι καιροί για ενδελεχή ανάλυση του θέματος και μια κουβέντα για το αν ξέρουμε/ μπορούμε/ θέλουμε να αλλάξουμε τα όσα μας συμβαίνουν θα είχε, όπως πάντα, ενδιαφέρον, το θέμα που θίγεται παρακάτω στο κείμενο δεν είναι αυτό. Μπορείτε να αναπνεύσετε ξανά. Αφενός δε νομίζω ότι είμαι έτοιμη να δομήσω ολοκληρωμένα όλα όσα σκέφτομαι σχετικώς (πολλές οι δεύτερες σκέψεις), αφετέρου δεν έχω σκοπό να γίνω μια ακόμη φωνή στην τόση βαβούρα και να μην… επικοινωνήσω και εγώ αυτό που θέλω να πω.

Οπότε, με βασική αφορμή τη σιωπηλή -κατά κύριο λόγο- τακτική μου επίσκεψη στο Σύνταγμα τις (προ)τελευταίες μέρες, αξιοποιώ το βήμα που μου δίνει αυτό εδώ το blog (και όχι το μικροφωνικό σύστημα που έχει στηθεί απέναντι από τη Βουλή) και ερωτώ για να μην σκάσω:

Μπορούμε να επικοινωνήσουμε όταν οι λέξεις που επιλέγουμε να χρησιμοποιήσουμε ως πιο αντιπροσωπευτικές, λόγω «αμφίβολης» χρήσης, χάνουν ή κινδυνεύουν να χάσουν το πραγματικό τους νόημα;

Μπορούμε, πραγματικά, να επικοινωνήσουμε αυτό το κάτι που έχουμε να πούμε σε κάποιον; Μπορούμε να επικοινωνήσουμε, έστω απλώς, με κάποιον;

Μιλάμε (και φωνάζουμε) πολύ τελευταία για όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τη Βουλή, επικοινωνούμε ωστόσο πραγματικά…;

Η κυριολεξία και οι συντομία/σαφήνεια αποτελούν, σύμφωνα με τον διδάκτορα Φιλοσοφίας Φ.Κ. Βώρο, τις δύο πρώτες αρετές του λόγου:

• Αρετή πρώτη: Κυριολεξία και ακρίβεια! Χρήση της λέξης που εκφράζει αυτό ακριβώς που θέλει να δηλώσει ο χρήστης της γλώσσας την ώρα που, στην περίπτωσή μας, ομιλεί. Αν χρησιμοποιεί μια λέξη με νόημα μεταφορικό, αρκεί να κάνει κατανοητό αυτό το μεταφορικό νόημα. Για παράδειγμα, ο όρος διαφάνεια χρησιμοποιείται μεταφορικά για να δηλωθεί η εντιμότητα στη διαχείριση των πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών και άλλων ζητημάτων. Κυριολεκτεί και ακριβολογεί ο χρήστης της γλώσσας, αν απευθύνεται σε ακροατήριο που έχει αποδεχτεί και κατανοεί τον όρο διαφάνεια ως αίτημα για εντιμότητα. Αν αυτό δε συμβαίνει, έχει εκείνος υποχρέωση να διευκρινίσει τον όρο που αξιοποιεί.

• Αρετή δεύτερη: Συντομία και σαφήνεια! Συντομία δε σημαίνει παράλειψη του αναγκαίου λόγου, αλλά αποφυγή του περιττού. Επανάληψη  κάποιων λόγων, εννοιών ή φράσεων είναι δεκτή μόνο για λόγους έμφασης. Σαφήνεια έχει ο λόγος, όταν μεταδίδεται στον ακροατή νόημα καθαρό, που δεν αφήνει στον αποδέκτη αμφιβολία για το περιεχόμενο, το μήνυμα, για το νοούμενο.

Τι γίνεται όμως αν ο χρήστης επιλέξει πιο εύκολες λύσεις για να εκφραστεί με σκοπό, υποτίθεται, να επιτύχει την επικοινωνία καλύτερα, ιδιαίτερα δε σε περιβάλλον θορύβου που επηρεάζει την καθαρότητα του σήματος και επομένως όλη την επικοινωνία;

Αν ο αποστολέας ενδιαφέρεται να επηρεάσει τον παραλήπτη, πρέπει να μελετήσει τους τρόπους με τους οποίους ο τελευταίος αντιλαμβάνεται το μήνυμα και εκφράζεται γλωσσικά. Διότι, η επικοινωνία σίγουρα είναι κάτι παραπάνω από ένα μηχανιστικό υπόδειγμα.

Όταν επαναλάβεις πολλές (μα πολλές) φορές μια λέξη, αρχίζει και σε μπερδεύει. Μπερδεύεσαι και δεν είσαι σίγουρος ούτε αν η λέξη όντως προφέρεται έτσι. Δεν μπορώ να ξέρω αν έχει φτάσει κάποιος σ’ αυτό το σημείο, αλλά πιστεύω ότι είμαστε πολλοί αυτοί που δε νιώθουμε πια τη βαρύτητα των, ανατριχιαστικών σχεδόν, λέξεων που αναφέρονται παραπάνω.

Βαριές έννοιες – βαριά νοήματα – λέξεις δυνατές – λέξεις σοβαρές – λέξεις που αν συνειδητοποιούμε τι σημαίνουν και επιλέγουμε να τις χρησιμοποιήσουμε ξανά, όντως καθιστούν την προσωπική μας κατάσταση (στην προκειμένη περίπτωση) αληθινά ανησυχητική.

Ο λόγος που έκανε την παραμονή μου στο Σύνταγμα σιωπηλή, όπως αναφέρω παραπάνω, είναι κυρίως η ιδιότητα του παρατηρητή. Απέκτησα τρομερό ενδιαφέρον να παρακολουθώ και ν’ αφουγκράζομαι τα όσα λέγονται, γράφονται, τραγουδιούνται.

Στην πορεία όμως απέκτησα και έναν μεγάλο φόβο – εννοούνται πραγματικά όλα αυτά που λέγονται, γράφονται, τραγουδιούνται…;

Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσουν μαζί μου όσοι βρέθηκαν στο Σύνταγμα και διαβάζουν αυτό το post, αλλά στα δικά μου μάτια και αυτιά, το μόνο που έφτανε κάθε φορά ως… direct communication, ήταν ένα μεγάλο και βροντερό ΟΥΣΤ!

Υ.Γ: Κατόπιν σχετικού αιτήματος, παρέχεται με μεγάλη χαρά η ετυμολογία όλων των παραπάνω λέξεων – όλων, πλην μάλλον του γλωσσικού επιφωνήματος… ΟΥΣΤ!

To πρώτο (από πολλά) digital training μας ολοκληρώθηκε. Ασχοληθήκαμε με τα social media, στατιστικά στοιχεία και πλατφόρμες και ενημερώσαμε τους συμμετέχοντες για το πώς μπορούν να τα χρησιμοποιούν πιο ενεργά σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο. Όλοι χαρούμενοι και ενθουσιασμένοι, κι ιδού φωτογραφικό υλικό από τη χθεσινή μας συνάντηση να το επιβεβαιώνει!

When the recent blog post of Burson-Marsteller’s EMEA CEO, Jeremy Galbraith, starts with the word Greece you feel that it isn’t necessarily all that flattering, especially when the words that follow are turmoil, demonstrations, Spain and Portugal. Even more so, when all the above are mentioned in the context of a pan-European survey that portrays a crisis of trust towards institutions and enterprises.

The specific survey was undertaken by Βurson-Marsteller in 14 countries and was conducted by the company PSB whereas in Greece by MRB Hellas. The results were presented yesterday in London. From the Greek findings, one that stands out is the fact that despite the recession, 92% of consumers in Greece (12% more than the European average) state that they would rather pay more for products and services that are delivered and produced responsibly and fairly.

This is not new. We have seen it repeatedly in surveys on Corporate Social Responsibility and Responsible Consumption by the Institute of Communication.

It is now time for the companies to realize it.

The most important factors that contributed to the deepening of the crisis in trust was the economic/social crisis, the rise of prices, the benefit of businesses at the expense of society and the increase of unemployment.

Unlike the Europeans who have more trust in their national enterprises, Greek consumers appear more hesitant and suspicious, as they say that it is more likely for them to trust foreign companies more than Greek ones, although when asked about companies with different origin and size (e.g. local, foreign, multinational, etc.) they show a preference to local companies in comparison to national ones.

Another interesting fact is that people trust front-line staff to tell them the truth about a corporation, as opposed to its CEO, who is seen as motivated by personal profit.

So, you realize the importance of internal communications in order to ensure the consistency of the messages communicated by the personnel of a company, but also their behaviour in relationship with their employer.

The challenge for companies and and their representatives is that the majority of consumers consider them as dishonest and believes that most communications from companies are lies.

This shows the fundamental need to re-build corporate reputations and change the way companies communicate toward their target groups.

The majority of people feel that companies communicate just to sell them something, whereas they prefer realistic, down-to-earth messages over grandiose statements.

This is an answer to the clients that tell me: “Since either way they won’t believe me, why should I communicate? …A low profile is better….”

Greek consumers prefer to seek out information about companies when they want it – through search engines (Google for example), whereas they expect the companies to disclose their policies in relation to employee salaries as well as information regarding the administrative practices they follow. Further to this, they want the companies to pay fair wages and treat workers well, to adopt Corporate Social Responsibility principles, to be open and accessible, to provide safe and reliable products, to serve their customers and to open dialogue with them through social media.

All the above, much more than charity work or contribution to local communities.

Our survey gives valuable communication lessons to all of us who consult clients, but also to our clients, who in the era of Social Media have to learn to listen to consumers and society and to meet their expectations, provided that they wish to rebuild their reputation and regain the public’s trust in them.

(photo)

Social media γιατί είστε τόσο… ξεχωριστά;

Της Λυδίας Ζαννέττου

Μιας και είναι η Digital Week της Burson-Marsteller, αποφάσισα να γράψω για τον α-διαμεσολάβητο χαρακτήρα των social media.

Σύμφωνα με έρευνα που έκανε η Advocate Burson/Marsteller σε 15 χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, ένας από τους πιο αξιόπιστους κλάδους είναι αυτός των online υπηρεσιών. Αντίστοιχα, στην Ελλάδα οι άνθρωποι εμπιστεύονται περισσότερο τα νέα μέσα, (social media) σε σχέση με τα παραδοσιακά (43% των Ελλήνων εμπιστεύεται τα social media σε σχέση με το 37% των ερωτώμενων στην  Ευρώπη).

Αξίζει να αναφέρω πως οι συμμετέχοντες στην έρευνα ζητούν από τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς να απευθύνονται σε αυτούς πιο προσωποποιημένα και όχι με ουδέτερο τρόπο. Τέλος, μια ακόμη χρήσιμη πληροφορία, είναι πως οι συμμετέχοντες δίνουν μεγάλη σημασία στην παρουσία του CEO στα Social Media αλλά και των εργαζομένων.

Αυτό που μου έκανε και εντύπωση ήταν το επιτακτικό αίτημα για την απευθείας επικοινωνία, την επαφή χωρίς διαμεσολαβητές. Ένα άτομο, χρησιμοποιώντας τα social media, μπορεί να μιλήσει σε μια εταιρία (mention, direct message, mail, comment), να την ακούσει και να μένει ενήμερος για αυτήν (subscribe, follow, like, ή όπως αναφέρει η Δάφνη Κούμπα σε προηγούμενο post με RSS), να της ασκήσει κριτική (feedback, mail, unsubscribe, posts, unlike) ή και να την μοιραστεί (share, re-blog).

Στα νέα μέσα, υπάρχει η δυνατότητα μιας πιο προσωπικής επαφής, η ανάπτυξη ανοικτού διάλογου, που χωράει και λάθη. Για αυτό, είναι σημαντικό να λαμβάνουμε υπόψην μας το περιεχόμενο και το πλαίσιο.

Είναι αυτό που κάθε φορά υπενθυμίζω στον εαυτό μου, είναι ένας από τους πολλούς λόγους που αγαπώ τα social media.

(photo)

Everybody RSS!

Μπορεί συνάδελφοι και γνωστοί να έχουν κουραστεί να με ακούν να το λέω, αλλά η Digital Week της Burson-Marsteller μου δίνει μια ευκαιρία να το ξαναπώ: το RSS και οι feed readers είναι ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο και συστήνω ανεπιφύλακτα να αρχίσετε να το χρησιμοποιείτε. Αν έχετε ζήσει την εποχή που είχατε μια σειρά links στα bookmarks του browser σας και έπρεπε να επισκεφτείτε μία μία τις σελίδες για να δείτε αν υπάρχει κάτι νέο, τότε το RSS μπορεί να σας λύσει τα χέρια.

Ας ξεκινήσουμε με το τι είναι και τι προσφέρει το RSS. Τα αρχικά σημαίνουν Real Simple Syndication και επιτρέπουν μια εναλλακτική μορφή «συνδρομής» σε sites, blogs κ.α. Τα περισσότερα πλέον sites προσφέρουν τη δυνατότητα συνδρομής μέσω RSS για να ενημερώνουν τους εγγεγραμμένους χρήστες για νέες αναρτήσεις, χωρίς να χρειάζεται οι χρήστες να επισκεφτούν την εκάστοτε σελίδα.

Η παρακολούθηση των νέων αναρτήσεων γίνεται με τη χρήση ενός feed reader (πιο γνωστός ο Reader από τη Google), στον οποίο ο χρήστης προσθέτει τα RSS feeds που θέλει να παρακολουθεί και μετά μπορεί να τα κατηγοριοποιήσει, να τα αρχειοθετήσει, να τα μοιραστεί με άλλους…

Έτσι, με τη χρήση μίας μόνο εφαρμογής, ο χρήστης μπορεί να δει τις νέες αναρτήσεις από όσα sites και blogs παρακολουθεί γρήγορα, εύκολα και αποτελεσματικά. Περνώντας 20 λεπτά στον Google Reader το πρωί με τον καφέ σας, μπορείτε να έχετε μια εικόνα του τι συμβαίνει στην επικαιρότητα, τι έχει γραφτεί στα αγαπημένα σας blogs, ακόμα και να παρακολουθήσετε τις νέες προσθήκες μιας αναζήτησης από το Google. Με αυτό τον τρόπο αντιστρέφεται το μοντέλο αναζήτησης των νέων. Αντί να αναζητά ο χρήστης τα νέα, τα νέα βρίσκουν το χρήστη.

Ο μόνος κίνδυνος είναι ότι η διαδικασία παρακολούθησης του διαδικτύου μέσω RSS είναι εθιστική. Υπάρχουν τόσες ενδιαφέρουσες πληροφορίες εκεί έξω, που μπορεί να καταλήξετε να περνάτε όλη σας τη μέρα διαβάζοντας νέες αναρτήσεις. Σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει πάντα και η επιλογή του unsubscribe.

Δείτε παρακάτω ένα σύντομο και κατατοπιστικό video για το Google Reader:

Google Reader in Plain English

Κι ακόμα ένα παρόμοιο για τη χρήση του RSS γενικότερα:

RSS in Plain English

Εδώ μπορείτε να δείτε τι αναρτήσεις μοιράζομαι εγώ:

My Shared Items